مسلمانان برمه در گذشته و حال
ساعت ٤:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٢۳   کلمات کلیدی:
مسلمانان برمه در گذشته و حالاسلام برای نخستین بار با ورود مبلغان اسلامی از جنوب جزیرة العرب و کشورهای اطراف خلیج فارس و هند به منطقه برمه وارد این سرزمین شد و طولی نکشید که منش این مبلغان اسلامی  ساکنان برمه را شیفته خود کرد و موجب گرویدن آنها به دین اسلام گردید.و این گونه بود که مسلمانان در این سرزمین به زراعت مشغول شده و تجارت را به دست گرفته و در مناطق مختلف سکنا گزیدند اما بیشتر تجمع آنها در منطقه "أراکان" بود.

نام "روهینگیا" که اکنون مسلمانان برمه به این نام شناخته می‌شوند از نام قدیم اراکان سرچشمه گرفته است که قبایل بودایی "ماغ" در آن زندگی می‌کردند.


منطقه اراکان دارای آثار تاریخی بسیاری است که شاهدی بر قدمت حضور مسلمانان در این منطقه به شمار می‌رود و از جمله آنها می‌توان به مسجد "بدر مقام" در "اکیاب" پایتخت اراکان و همچنین مسجد "سندی خان" که حدود 560 سال پیش ساخته شده، مسجد "الدیوان موسی" که در سال 1258 میلادی ساخته شده و مسجد "ولی خان" که در قرن 15 میلادی ساخته شده است، اشاره کرد.

اوضاع مسلمانان در آن زمان خوب بود و از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بودند تا آنجا که در سال‌های 1430 تا 1784 در أراکان برای خود دولت اسلامی تشکیل داده و پول‌هایی را که دربردارنده شعارهای اسلامی مانند کلمه "لاإله الا الله" بود رواج دادند تا این که اراکان در سال 1784 توسط "بوردیابا" حاکم بودایی اشغال شد و از آن زمان به بعد بود که مسلمانان در هدف آماج کشتارهای پی در پی قرار گرفتند.

موضع مسلمانان در برابر استعمار انگلستان
با ورود استعمار انگلیسی به برمه مسلمانان بپا خواستند و در برابر استعمار انگلستان به شدت ایستادگی کردند تا آنجا که انگلیسی‌ها ناچار به تهدید آنها شدند و برای رهایی از نفوذ مسلمانان به تفرقه افکنی میان پیروان ادیان و ایجاد دشمنی میان آنها برخواستند و شعله جنگ را میان مسلمانان و بودایی‌ها برافروختند.
 
از جمله توطئه‌های انگلیسی برای به حاشیه راندن مسلمانان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

اخراج مسلمانان از وظایف خود و جایگزین کردن بودایی‌‌ها به جای آنها
مصادره اموال مسلمانان و اعطای آن به بودایی‌ها 
آزار مسلمانان و به ویژه رهبران آنها در زندان‌ها و یا تبعید آنها به خارج از کشور
تحریک بودایی‌ها علیه مسلمانان و مجهز کردن آنها به سلاح تا این که قتل عام مسلمانان در سال 1942 آغاز شد و حدود صدهزار مسلمان در اراکان کشته شدند.
بستن مراکز و مدارس مسلمانان و دادگاه‌های دینی و منفجر کردن آنها 
 
وضعیت مسلمانان پس از استقلال برمه
برمه در سال 1948 توانست از سلطه انگلستان بیرون آمده و استقلال خود را به دست آورد و مسلمانان این واقعه را به فال نیک گرفتند و گمان کردند این استقلال امنیت، آرامش و عدالت میان مردم را به همراه دارد، به ویژه این که در قانون اساسی که پس از استقلال نگاشته شد آزادی اندیشه و حق آزادی انجام فرایض دینی مورد تأکید قرار گرفت اما زمانی که مستر یونو نخستین نخست وزیر برمه بر سر کار آمد جهاد مسلمانان و مبارزه آنها با استعماگران را که در پوشش سازمان "برمن مسلم کنجرس" صورت گرفته بود از یاد برد و اظهار داشت، هیچ دلیلی برای عضویت مسلمانان در شورای نمایندگان وجود ندارد و آنها باید در داخل حزب برمه(AFPFL) فعالیت کنند.

با این وجود مسلمانان در این کشور زندگی خوبی داشتند به گونه‌ای که در تجارت شهرت پیدا کردند و علاوه بر ساخت 3000 مسجد و مدرسه به مساجد و مدارس مسلمانان در قاره هند نیز کمک می‌کردند تا آنجا که در روزهای پایانی حکومت ملی و پیش از انقلاب کمونیستی سه وزیر مسلمان وجود داشت که یکی از آنها سید عبدالرزاق از وزرای بسیار تأثیرگذار در برمه بود. 

قانون شهروندی در برمه
دولت برمه در سال 1948 دو قانون را تصویب کرد که شهروندی مسلمانان را به رسمیت شناخت اما بعد از چند سال حکومت شایع کرد که در این دو قانون اشکالاتی وجود دارد لذا در تاریخ 4 جولای سال 1981 پیش نویس جدیدی از این دو قانون ارائه شد که بر مسلمانان سخت می‌گرفت و در سال 1982 حکومت برمه قانونی صادر کرد که بر اساس آن شهروندان را درجه بندی کرده و مسلمانان را شهروندان درجه سه معرفی کرد و آنها متهم شدند به این که در دوران استعمار انگلستان پناهنده شده‌اند.
 
بدین ترتیب مسلمانان هویت خود را در این کشور از دست دادند و از حضور در همه مشاغل محروم شدند و حکومت این حق را پیدا کرد که هر زمان که خواست آنها را از این کشور اخراج کند.

چندی بعد چهار نوع از شهروندی (رعیت، شهروند، تبعه و فاقد حق شهروندی)  از سوی حکومت برمه پیشنهاد شد که دو گروه نخست از حقوق مساوی در امور سیاسی، اقتصادی و اداره امور حکومتی برخوردارند اما دسته سوم می‌توانند با درخواست از حکومت و با شروطی غیر ممکن درخواست تابعیت کنند و دسته آخر نیز برای مدتی نامعین در زندان‌ها به سر می‌برند و سپس به اردوگاه‌های مشخصی انتقال داده شده و در آنجا مشغول به کار می‌شوند و اگر کار خود را درست انجام دادند به آنها اجازه داده می‌شوند در مناطق مشخصی زندگی کنند.
  
با تصویب این قانون بود که مسلمانان از کشور خود طرد شده و مانند یتیمانی شدند که بر سر سفره انسان‌های پست نشسته‌اند و این گونه در معرض قتل و آوارگی قرار گرفتند.

واقعیت دردآور پس از انقلاب کمونیستی:
در سال 1962 انقلاب کمونیستی با فرماندهی ژنرال "تی ون" انجام شد، برمه دولت اشتراکی و اسلام دشمن نخست آن خوانده شد که آغاز حملات ظالمانه‌ علیه مسلمانان را به همراه داشت به گونه‌ای که 90 درصد از املاک و زمین‌های مسلمانان در اراکان عمومی شد در حالی که این اقدام در مورد بودایی‌ها به نسبت 10 درصد انجام شد به این ترتیب پول رسمیت خود را از دست داد و ضررهای فراوانی به تاجران مسلمان وارد آمد که هرگز از سوی حکومت جبران نشد.

ممنوع بودن ازدواج با دختران مسلمان، ممنوع بودن استفاده از حجاب توسط زنان مسلمان و لزوم نامگذاری کودکان به اسامی بودایی از دیگر مشکلاتی بود که انقلاب کمونیستی برای مسلمانان در پی داشت. 

در برابر این فشارها برخی از مسلمان‌ها از دین خود برگشتند تا بتوانند به دور از فشارها از حقوق رسمی شهروندی بهره‌مند گردند و گروه زیادی نیز پس از حملات نظامی به خانه‌ها و زمین‌های آنها ناچار شدند دارایی‌های خود را رها کرده و بالاجبار به کشورهای اسلامی به ویژه بنگلادش مهاجرت کنند. 

مشکلاتی که مسلمانان برمه با آن رو به رو هستند
علاوه بر مشکلاتی که پیش از این به آن اشاره شد از آزار ، قتل و آوارگی مسلمانان از مشکلات دیگری نیز رنج می‌برند از جمله:
ملی شدن اوقاف
ملی شدن روزنامه‌ها و مجلات
ممنوعیت چاپ هر گونه کتاب اسلامی  ( که البته بعدها اجازه انتشار در موضوعات محدودی داده شد.)
متوقف شدن ساخت مساجد
منع پخش اذان پس از رمضان سال 1403 هجری
لغو جوازهای مسلمانان نزد حکومت و عدم جواز به سفر آنها به خارج مگر با اجازه حکومت
عدم کارگیری مسلمانان در مشاغل رسمی

جهاد و تبلیغ نزد مسلمانان برمه
سازمان‌ها و جمعیت‌های زیادی در این رابطه وجود دارد، از جمله: 
سازمان همبستگی اسلامی روهینگیا
سازمان آزادسازی اسلامی ایالت کارینی
سازمان فرق هفت‌گانه
سازمان فرق جنوبی
جنبش جوانان مسلمان
انجمن دانشجویان مسلمان 
جمعیت علمای مسلمان 
جمعیت علمای روهینگیا
جمعیت مسلمانان برمه
شورای عالی امور اسلامی 
که این گروه‌ها برای متحد ساختن مسلمانان برای به دست آوردن حقوق و آزادی‌های خود و حفاظت از هویت اسلامی و مبارزه با جنبش‌های تبلیغ مسیحیت تلاش می‌کنند.
مسئله جهاد در میان مسلمانان برمه بسیار کمرنگ است و جهاد با سلاح در میان آنها دیده نمی‌شود این درحالی است که آنها در منطقه‌ای کوهستانی زندگی می‌کنند و باید از خود و املاک خود دفاع کنند.

برخی از پژوهشگران عدم موفقیت جمعیت‌های اسلامی در رسیدن به اهداف خود را در موارد زیر می‌بینند:

مسلمانان برمه در منطقه أراکان واقع در شمال این کشور تجمع کرده و 30 درصد از جمعیت این منطقه را به خود اختصاص داده‌اند در حالی که پیش از جنگ جهانی دوم آنها 70 درصد از جمعیت این منطقه را به خود اختصاص داده‌بودند و همین در اقلیت قرار داشتن موجب ضعف آنها می‌گردد.
هیچ اتفاق و وحدتی میان مسلمانان برای انجام اقدامات آزادی‌خواهانه وجود ندارد و زیادی تعداد جمعیت‌های اسلامی هیچ سودی برای آنها ندارد زیرا برخی از این جمعیت‌ها برای اهداف شخصی ایجاد شده‌اند.
بسیاری از مسلمانان روهینگیا به این جمعیت‌های اسلامی اعتماد نداشته و از آنها راضی نیستند.
بیشتر این جمعیت‌های اسلامی نزد مسلمانان ناشناخته‌اند.

آینده تاریک برای مسلمانان برمه
متاسفانه آینده اسلام و مسلمانان در این منطقه بسیار تاریک است  به ویژه این که کشورهای اسلامی در ارتباط با آنچه بر سر برادرانشان در میانمار می‌آید، سکوت اختیار کرده و حتی سفرای برمه را احضار نکرده و اعتراض خود را در این باره اعلام نکردند و تهدید نکردند که در صورت ادامه یافتن این فشارها ارتباط خود با این حکومت را قطع خواهند کرد. ـ تنا ـ

 مرجع : عرب نیوز