ترور 7 سفیر طی 50 سال؛ حاصل سیاست خارجی خصمانه آمریکا

موج دوم حملات به دیپلمات‌های آمریکایی در سال‌های دهه 70 میلادی بود به طوری که در سال 1973 سفیر آمریکا در خارطوم پس از ربوده شدن به قتل رسید و یک‌سال بعد سفیر دیگری در نیکوزیا طی تیراندازی کشته شد. این تیراندازی زمانی انجام شد که معترضان مقابل سفارت تجمع کرده بودند و افراد ناشناس شروع به تیراندازی به داخل سفارت کردند که طی این حمله علاوه بر روجر دیویس سفیر آمریکا تعداد دیگری از دیپلمات‌های واشنگتن کشته و زخمی شدند.

فرانسیس میلوی سفیر آمریکا در بیروت نیز در سال 1976 توسط چریک‌های چپ‌گرا کشته شد، هرچند غربی‌ها چریک‌های چپ‌گرا فلسطینی‌ را مسئول این حمله نامیدند ولی در سال‌های جنگ داخلی در لبنان و هرج و مرج آن اینگونه اتهام زدن‌ها امری رایج بود.

ادلف دیوس سفیر آمریکا در افغانستان نیز در سال 1979 در کابل توسط طرفداران شوروی ربوده شد و پس از چند روز جسدش در کوه‌ها پیدا شد. سفیر آمریکا در پاکستان نیز در سال 1988 در سانحه سقوط هواپیما به قتل رسید، هرچند کسی مسئولیت این حمله را قبول نکرد ولی واشنگتن به سرعت انگشت اتهام را به سوی مسکو نشانه گرفت.

طی این دوره 10 ساله (1970_1980) میلادی شدیدترین حملات به آمریکایی‌ها صورت گرفت اما پس از این سال‌ها تحولی اساسی در نوع حملات و عاملان آن ایجاد شد.

نقطه آغاز این تحول در دارالسلام (پایتخت نایروبی) در سال 1997 بود که سرآغاز 13 حمله دیگر بود که آخرین آن در بنغازی لیبی بود.

سال 2000 سفارت آمریکا و کنسولگری‌های این کشور در کراچی، پیشاور و اسلام آباد پاکستان هدف حملات متعددی قرار گرفت که همه آنها توسط طالبان و القاعده طراحی شده بود.

سفارت آمریکا در طی سال‌های اخیر در خاورمیانه بارها هدف حمله قرار گرفته؛ حمله به دیپلمات‌های آمریکایی 2002 در غزه، حمله به کنسولگری آمریکا در جده در سال 2004، حمله به سفارت آمریکا در سوریه در سال 2006 و صنعا 2008 نمونه‌ای از این حملات بوده‌اند.

نکته قابل توجه این است که چرا سفرای آمریکایی هدف این حملات بوده‌اند، شاید کشته شدن هفت سفیر بازتابی از سیاست‌های خصمانه آمریکا علیه کشورهای مختلف جهان باشد که روزی در آمریکای لاتین و روزی در جنوب آسیا و امروز در خاورمیانه است به گونه‌ای که همه هزینه‌های آمریکا تحت عنوان دیپلماسی عمومی نتوانسته از شدت تنفر علیه سیاست‌های کاخ سفید بکاهد.

/ 0 نظر / 4 بازدید